چه كسي مي خواهد
به من يك واژه ي آشنا هديه كند؟
و مرا به مهماني شعرش ببرد؟
تو مرا با خود به مهماني غزلواره ي تنهايي خويش ببر.
و من آن جا خواهم ماند
تا در هجاهاي سكوت تو،
از ميان دو لبت،
با صداي آسماني،
تا آخرين استاره ي تابان
پرواز كنم.
تو مرا مهمان كن
...
+ نوشته شده توسط علی.م در یکشنبه دهم خرداد 1388 و ساعت
9:39 |
