|
«بیا و کشتی ما در شط شراب انداز...» روزگاری است آسان تر از یک بازی قایم باشک کودکانه، حقیقت را پنهان می کنیم و به بازی با دروغ های شنگول و شنگ، شماره می کنیم ماجراها را و آدم ها را و قاضی برنده ای نیست که کلاه حقیقت را پشت بوته ی ریا و ترس می یابد و بر سر ایّام می گذارد. + نوشته شده توسط علی.م در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 و ساعت
1:8 |
... دیوانه ای سر خود را می جورد، نه موهای در هم و آشفته اش را ... که ذهن هزار تکه ی پیچیده اش را. + نوشته شده توسط علی.م در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 و ساعت
1:6 |
چه دور، چه نزدیک «سال هاست که تو را ندیده ام سال هاست که مرا ندیده ای شاید این تنها وجه اشتراک مان باشد...» و با یک جمله، یک تبریک، چه اندازه می توان زمان و فاصله را کاست؟ این جا رازی است، درهایی هستند که ما را به دیگر جا، دیگر وقت می برند. در می گشاییم؟ یا تنها در انزوای اتاق خالی می نشینیم؟ + نوشته شده توسط علی.م در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 و ساعت
1:3 |
مقیاس ها از سال به ثانیه باید فشرده شوند. این لحظه ها که در آن ها به سر می بریم لحظه ای با تمام شعور و احساس اش این که همه کارهای مان بر نظم خود پیش رود و تلاش مان هر لحظه گامی به جلو باشد و تصویری در پیش بگشاید آن گاه است که می توان حکمت گمشده را در درک «آن» یافت. + نوشته شده توسط علی.م در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 و ساعت
1:1 |
ترانه ی باران می شوید روزهای مات و کدر را،
و ما باز در عطر گل های کوچه غرق می گردیم، شعر می خوانیم و آرزوهای رنگی خود را سوار بادبادک ها خواهیم کرد. + نوشته شده توسط علی.م در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 و ساعت
0:57 |
صورتم خیس است، گویی اینجا بارانی است
قفس تنگ و دلم دیوانه ی آزادی است + نوشته شده توسط علی.م در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 و ساعت
0:54 |
خیابان مه آلود،
درختان خیس، شب خالی و بی مرز ... نیمکت را می نشینم، تنها، در سکوتی ممتد و پرزخم. ...
+ نوشته شده توسط علی.م در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 و ساعت
0:52 |
ای قناری ها ببارید آواز روشن خود را ،
دلم پرواز می خواهد. + نوشته شده توسط علی.م در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 و ساعت
0:45 |
|
درباره وبلاگ
گفتگو با خویش
طراح قالب
   
|
