پرنده کوچک خوشبختی

زیر پای پروازت، شاخه ی لرزان بی برگم!

 

الاکلنگ

تو بالایی یا من پایین

تا تو بالایی، من پایین

هر دو پایین، هر دو بالا... بازی تعطیل؟

من بی تو، تو بی من.... بازی تعطیل؟

گاه تو بالا، گاه من

گاه تو پایین، گاه من

بازی یعنی همین....

we can do it!

خانه

خشم

 فرو رفته در گريبان، سرم

در فکر اين زيست تباهم

خشم

مي افسرد مرا

خشم ناکام و وحشي من

خشمي که گاه بايد بر اندازدم

در شکندم

خاکم سازد

اين شکل را نمي خواهم

...

خشمي بايد

تا خاکم گرداند

و از خاک دوباره بر آيم

بی خشمی

 

هنر

I am sorry, I don't want to be an emperor, that's not my business ...

 

مهربانی

لبخند

نسیم

خاطره

لبخند که می زنی،

نسیمی می وزد،

و پر می شوم از خاطره ای نا شناخته !

 

دموکراسی

  www.peacecouncil.net

یک لولی ای لولی شده

گفت:

" در خرابات مغان، نور خدا مي بينم ... وه چه نوري ز کجا مي بينم"

گفتم:

"حاليا

من خراب کجا و صلاح کار کجا؟

شوريده سرم

و

ملول

...

شرحي نيست

که اختصارم

گاه چون صفر

اينجا گر عربده اي مي کشم

از مستي نيست

از دريغ تکراري است در دره هاي بي انتها."

ندا بر آمد که:

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو
و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن
وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی
گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما
فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد
ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو

شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها
هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر
نطق زبان را ترک کن بی‌چانه شو بی‌ چانه شو

...

کلمه

آری!

ما انسان ها، بسيار، کتاب يکديگر مي گرديم

و کلمه، در ما منزلت مي يابد.

خموشی دم مرگ است

اينجا کنار گذر خاموش جويبار مي نشينم
 
و به سکوت خود در آب مي نگرم.

)(

گاه مانند يک پرانتز مي شويم، بي آن که چيزي درون مان باشد.

و گاه چون )( که حتي چيزي در درون مان نمي تواند باشد

و اين گاه همان حکايت عشق ما انسان هاست

و معنويت درون مان

و چه کسي بيهوده تر از )( ديده است؟

... زماني که از عشق و معنا تهي مي گرديم.

توبه

این همه خود تو می کنی، بی تو به سر نمی شود

 

آن

آنچه خریده می شود و به فروش می رسد، در بازار است..." آن" ما در هیچ بازاری نیست.

 

shadow puppets

یمانی

پوسته های ترک خورده،

تولد قمار بسته،

زایشی درد آور،

اما روشن.

 

چرخ

مدار وارونه ی چرخ

و وارونه تر این مردم چرخان بر مدار

 

آی مردم!

گوساله ای که سر به داخل اتاق آورده است،

تنها یونجه،

مبادا قصیده ای بر او بخوانی.

...

و دریغا زمانی که تو گذرت به یونجه زار گاوان افتد...

 

کودکی

کودکی،...

زمستان است

هیچ.

چون دو خط متقاطع که بعد از قطع یکدیگر ادامه ندهند

و یکی سر بر شانه ی دیگری، بگرید، سرد!

...

نماد های پوچ.

فهم...

می فهمیم.

می فهمیم؟

"می فهمیم." ؟؟؟

 می"فهم"؟؟؟ ایم.

 

خمار جعد گیسویت

 ستاره را نشانم می دهی

و من بوی سحرانگیز تو را تا آن ستاره می میرم.

 

آتش

چشمان بسته ندیدند

این اشک بود که تنهایی اش را نوازش می نمود

و با زمزمه ای که حنجره اش نیز آن را نشنید

در رقص بی تاب سر شاخه های سپیدار، به تلألو ماه در موج های ریز رود خیره شد

و گرمای شعله را در دست گرفت

...

" دلم تنگ است، و شوری بر هم ام می زند، ... تن مردگان آن سوی تر رمز زندگی را بر زمین نشانده است..."

و سر بر نیاورد؛ خاموش؛ مبهوت؛ تنها ... .

 

روح تنها

... هنگامی که تنها،جسم برای عرضه می ماند

و خریدار تن هم می شویم...

 دریغا؛ دریغ!

 

راز

اینجا رازیست... رازی که به محض بازگفتن خواهد مرد.
رازی که سر به تو دارد؛ و این همان زمانی است که انسان، جهان خود می گردد.
و در رازی به شگرفی زندگی، می زید.

گم

کاش همه ی کویرها پناهم دهند،

که گم شوم در خاطره ی شن های نرم...

 

مسجد الاقصی

 قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز 

 

THE WINNER TAKE ALL

خاکستری پوش، عجول بر در زد

در گشود؛

در لحن یکنواخت ساختگی، بردگی نوین را یادآوری کرد:

" به بازار بیا، ما آنجا در انتظار قراریم..."

در را بست؛

-          "چه ارزان فروش!"

و خاکستری پوش دیگر شتاب نکرد.

صندلی اتوبوس

تصاحب یک صندلی اتوبوس،... رقابت، مالکیت، سخاوت، سهم، ...!!!

همسایگان

می توان زمانی،

چنار و آفتاب گردانی را هم اندازه دید...آری می توان؛

اما رشد فاصله ها را افزایش می دهد.

اگر چه پای در یک خاک دارند و سر بر یک آسمان می سایند.

 خوب...؟!

شناخت

میان آن چه هست و آنچه به آن شناخت می یابیم ،فاصله ای است.

با شناخت، فاصله ی میان بودن و زیستن خود را طی می کنیم.

شناخت، نمود و الگویی از زندگی است.

 

Sad Young Man in a Train

Marcel Duchamp