شطرنج

آن مجسمه که می لافد انسان است، به اشتباه بر آن صندلی نشسته است.

مجسمه را بر جای خود بگذار و آنگاه انسان را نشسته بر این صندلی، متفکر، به تماشا بنشین.

به واقع همین است...

 

به فریاد آی...

 

همه همان جاست. همان جایی که سکوت ما حکم فرماست.

شکست سکوت، پنجره ها را خواهد گشود.

 

جوان و سنت

جوان دو اشتیاق مغایر یکدیگر دارد: اشتیاق به اینکه به او گفته شود چه باید بکند، و اشتیاق به اینکه به کسی که به وی می گوید چه باید بکند، بگوید" خفه شو!"

ازدیباچه " سنت های عقلانی در اسلام" به قلم " عزیز اسماعیل"

 

جاخالی

 

چشم اندازی ديگری

باری

دل

در اين برهوت

ديگرگونه چشم‌اندازی مي‌طلبد.

"احمد شاملو"

921

بیان حکمت اگرچه شگرف مشعله ایست

ز آفتاب حقایق، بیان حجاب کند

تو هر خیال که کشف حجاب پنداری

بیافکنش که ترا خود همان حجاب کند

"مولانا"

ناب

 

"دروغ را به سبک خود گفتن بهتر از حقیقتی است به تقلید از دیگری"

 

 داستایوفسکی

شاهد گفت مرا...

شاهد گفت:

 

"راه رابر آمدن توبسته بودم

 

توراکه می خواستم درآغوش من باشی

 

وخودرادربهترین لباسم

 

آماده کرده بودم تا برپای تو بیافتم

 

ولی تو ازبیراهه آمدی چون غریبه ای

 

ومن نشناخته تورا پرستش کردم

 

تورا که راه را برای آمدنت بسته بودم

 

واز بیراهه در آغوش من خزیدی" 

 

باور911

 

به تماشا سوگند

 

می خوام خیره بشم...

به این دره با درختاش، با رودی که در میان داره و با خورشیدی که حجم کوه های اطرافش رو آبستن می کنه.

و نسیم رو بر پوست صورتم لمس کنم

خیره به پروازی که بر این پهنا ترسیم می شه و من رو می بره تا خیال تو...

می خوام خیره بشم و دیگه هیچی نبینم؛ تصویر و من یکی باشیم و تماشا ما را در خودش بکشه.

 

آزادی بیان!

 

اگر همه ی مردم جهان جز یکی، یک عقیده می داشتند و فقط یک نفر عقیده ی مخالف می داشت، همه ی مردم جهان به همان اندازه حق نداشتند آن یک نفر را خاموش کنند که آن یک نفر اگر قدرت در دست او می افتاد، حق نداشت همه ی مردم جهان را خاموش کند.

" در آزادی" به قلم " جان استوارت میل"

به خاطر ماهی ها

 کار تمام است.

تمام.

ـ "انگشتان او را در این آب زنجیر کنید تا زندگی ماهی ها را باور کند."

ماه می تابد.

گفتگو با خویش

 

نجواهای مرا باد می رباید... و باید راهی جست، نزدیک تر از نجوا، تا با خود سخن بگویم.

 

بر پرتگاه زیبا

همه ی کادرها را می شکنم و در میان این همه می نشینم.

تصویرها ی نا معلوم و صداهای گنگ و کادر های شکسته ... و من میان این همه نشسته ام.

موسیقی دوردست و بادی که هل می دهد؛ خورشید را نمی دانم...

و من این میان چه تنها نشسته ام.

همین.

 

بساز...

بساز. از همین دستان، همین انگشتان و چشمان... از همین صدایی که همه جا پیچیده، از همین نوری که همه جا گسترده و این زمان که همه در آن است.

بساز ... از این جنس ، از آن رقم که آموخته ای، از آن رؤیا که دیده ای و از آن داستان که شنیده ای.

بساز با همین دستان، با همین لمس ِ ناب اشیا و همین هوای ابری حزن آلود... با همین خاک بساز.

نه سنگ است این که تویی

نه آب است این که تویی

نه خاک است  این که تویی

 و نه چوب است و برگ و گیاه و آفتاب... ونه ارتفاع است و پستی و نه سطوح و این خط ها... نه این لرزش ناآزموده است و این تیشه ی ناشی و این رنگ نابلد...  نه این همه نیست وتویی.

بساز؛

همین جا و همین دم... در همین خلوت جاویدان و تنهایی ِ سرتاسر بساز؛ با همین ها بساز.

 

 

بسیار و جدا چون دانه های شن... هیچ نتوان بر آن ساخت.

 

عدالت....؟

هر ستم به فرد، ستمی نوعی به جامعه است.

 

Cypresses In The Moonlight

یه شب مهتاب

 

يه شب مهتاب
ماه مياد تو خواب
منو ميبره
کوچه به کوچه
باغ انگوري
باغ آلوچه
دره به دره
صحرا به صحرا
اونجا که شبها پشت بيشه ها
يه پري مياد ترسون و لرزون
پاشو ميزاره تو آب چشمه
شونه ميکنه موي پريشون
يه شب مهتاب
ماه مياد تو خواب
منو ميبره ته اون دره
اونجا که شبها يکه و تنها
تک درخت بيد
شاد و پر اميد
ميکنه به ناز
دستشو دراز
که يه ستاره بچکه مثل يه چيکه بارون
به جاي ميوه اش سر يه شاخه اش بشه آويزون
يه شب مهتاب
ماه مياد تو خواب
منو ميبره از توي زندون
مثل شبپره با خودش بيرون
ميبره اونجا که شب سياه تا دم سحر
شهيداي شهر با فانوس خون جار ميکشن
تو خيابونا
سر ميدونا
عمو يادگار
مرد کينه دار
مستي يا هشيار
خوابي يا بيدار
مستيم و هشيار شهيداي شهر
خوابيم و بيدار شهيداي شهر

آخرش يه شب ماه مياد بيرون
از سر اون کوه
بالاي دره
روي اين ميدون
رد مي شه خندون

يه شب ماه میاد

 

Leadership

Good leaders are made not born.

 

هیأت امنا و هیأت داوران ارشد دهمین دوره جایزه معماری آقاخان - عکس گروهی

Standing back row: Hani Rashid, Homi Bhabha, Okwui Enwezor, Sahel Al-Hiyari, Billie Tsien, Farrokh Derakhshani
Standing front row: Mohsen Mostafavi, Modjtaba Sadria, Homa Farjadi, Han Tümertekin,
Omar Akbar, Glenn Lowry, Farshid Moussavi
Seated, left to right: Shirazeh Houshiary, Kenneth Yeang, Prince Hussain Aga Khan, His Highness the Aga Khan,
Princess Khaliya Aga Khan, Brigitte Shim, Rashid Khalidi

هیأت امنای دهمین دوره جایزه معماری آقاخان

 

His Highness the Aga Khan	Omar Akbar	Jacques Herzog	Glenn Lowry

Mohsen Mostafavi	Farshid Moussavi	Hani Rashid	Modjtaba Sadria	Billie Tsien

هیأت داوران ارشد دهمین دوره جایزه ی معماری آقاخان

Homi Bhabha	Okwui Enwezor	Homa Farjadi	Shirazeh Houshiary

Sahel Al Hiyari	Rashid Khalidi	Brigitte Shim	Han Tumertekin	Kenneth Yeang

جایزه ی معماری آقاخان - دوره ی دهم

 NINE PROJECTS RECEIVE

2007 AGA KHAN AWARD FOR ARCHITECTURE

On 4 September 2007, at a ceremony held in Kuala Lumpur, Malaysia, His Highness the Aga Khan announced the nine recipients of the 2007 Aga Khan Award for Architecture. Founded in 1977, the Award marked its 30th anniversary this year, and the completion of the 10th cycle of the programme.

The Aga Khan Award for Architecture has a triennial prize fund of US$ 500,000, making it the world’s largest architectural award. The rigor of its nomination and selection process has also made it, in the eyes of many observers, the world’s most important architectural prize. Awarded projects have ranged from the Petronas Towers in Kuala Lumpur to a primary school in Bangladesh.

“The essence of the Aga Khan Award for Architecture is to examine, analyse, understand, and try to influence the dynamic of physical change in Islamic societies,” His Highness the Aga Khan has remarked. “Our attempt and aspiration is to try to have the humility, but also the competence, to understand what is happening and to seek to influence it so that future generations can live in a better environment.”

During the current cycle of the Award, 343 projects were presented for consideration, and 27 were reviewed on site by international experts. An independent Master Jury selected nine Award recipients that are notable for having attained the highest standards of architectural excellence while reflecting the values of their specific environments.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ای دوست!

 

از آنسو تَرَک رفته بودی؛ من ماندم و شوق دیدار دوباره!

 

می پرسم:

 

نه همین است که باید عمل کرد؟

 

خلوت گزیده

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است؟

چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است؟

جانا به حاجتی که ترا هست با خدا

کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم

آخر سؤال کن که گدا را چه حاجت است

ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست

در حضرت کریم تمنا چه حاجت است

محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست

چون رخت ازآن توست به یغما چه حاجت است

جام جهان نماست ضمیر منیر دوست

اظهار احتیاج حود آنجا چه حاجت است؟

آن شد که بار منت ملّاح بردمی

گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است؟

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست

احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است؟

ای عاشق گدا چو لب روح بخش یار

می داندت وظیفه، تقاضا چه حاجت است؟

حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود

با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

 

"حافظ"

.

چه جای سخن دارد دردی که آشکار همچون وجود من است؟

 

nothing

یاد باد!

به یاد تمام آن روزهایی که گذشتند ... و مرا با خود بردند

تمام آن روزها و تمام آن چیزهایی که در آنها ماندند یا نماندند

تمام آن روزها و تمام کسانی که در آن روزها ماندند یا نماندند

به یاد آن لحظات ِروشن که به تجربه ی زمان در خلوت می نشستم

به یاد آن دود ِمعلق در آرامش و تنهایی، که سقف اتاق مرا کوتاه می کرد

به یاد ترانه های مکرر در دل شب ها، با چشمانی بسته و دل هایی گشوده

به یاد سردردهای مرگ بار و خلسه ی بی زمانی، بی مکانی، معطل میان بودن و نبودن

به یاد نجواهای بر باد رفته و زخم های بر دل نشسته

به یاد افق های ابدی و تصویر های بزرگ

به یاد حقارت یک لیوان آب پرتقال، داستان های مترسکی از کاه و فلسفه ی ارزشمندی هزاران گندم زار

به یاد بید مجنون من، بالای سر یک نیمکت، که حلقه ی نور را در بر می کشید

به یاد تمام آن شوق های ساکت و فریاد های بی شوق

به یاد تمام آن دیده های ناگفته و ناشنیده های دانسته

به یاد تمام آن چه که زمان با خود می برد

به یاد من، به یاد ما، به یاد تمامی آنانی که ما نبودند و با ما بودند و تمامی آنانی که با ما بودند و ما نبودند

...

آه ! چه تنهایم؛ چه تنهاییم.

 

 

و همچنان...

 

در این درنگ ناگزیر، زندگی، چه بسیار خراشیدن، خروشیدن ... و خموشیدن.

 

ما انسان ها

انسان ها، به انسان های دیگر پناه می برند، گاهی، برای فرار از آنچه تا امروز زندگی شان بوده است؛ حال یا برای بازگشت دیگرگونه به آن زندگی و تغییر آن و یا شروع یک زندگی جدید. 

در فرار به زندگی نو، در میان انسان های دیگر، داستان های زندگی مان را دیگر گونه می گوییم؛ یا داستان هایی که هرگز زندگی مان نبوده است؛ و این یعنی در جایی خارج از آن زندگی ایستاده ایم. 

آن لحظه ی مغمومی که نشسته در میان آشفتگی، در زیر نورهای پریشان شب شهر، سر را درمیان دستان فرو می برد ... به چه می اندیشد؟ آیا نقشه ی او نادرست بوده است یا ماخائنان و انسان هایی نا مطمئن که نتوانسته ایم برای او پناهگاه مطمئنی باشیم.

 

Ancient Islamic Penrose Tiles

 

When Peter J. Lu traveled to Uzbekistan, he had no idea of the mathematical journey that he was about to embark on as well.

 The Harvard graduate student in physics was fascinated by the beautiful and intricate geometric "girih" patterns on the 800-year-old buildings there, and he wanted to know how ancient artisans had created them. He discovered more than just a clever construction method. He also found an entirely unexpected level of mathematical sophistication in the designs, pointing at mathematical ideas that weren't formally developed until hundreds of years later.

Lu's determination to find out took him on a journey through hundreds of photographs of Islamic architecture in the libraries at Harvard

 Ancient Islamic Penrose Tiles

Ismaili Center - London

 

تمرکز

چه گفته...

"به تحقیق

           حق را

                  از حقارت حقه

                                   رها خواهم ساخت."

                                                             حرام زاده

 

مسجد...

"چه چیزی مسجد را مسجد می کند؟ پاسخ این سؤال بسیار ساده است. آن چه که مسجد را مسجد

می کندفقط دیواری است که به دقت در جهت قبله قرار می گیرد، یعنی به طرف کعبه در مسجد الحرام که

در شهر مکه واقع است. هیچ نوع سقفی، هیچ نوع ابعاد خاصی و هیچ نوع دیوار در بر گیرنده ای لازم

نیست و به هیچ نوع امکانات عبادی جنبی نیاز ندارد. در واقع می توان گفت که حتی به آن دیوار هم

احتیاجی نیست. از پیامبر (ص) روایت است که فرمود: "هر جا که نماز بگزارید، همان جا مسجد است."

از این رو، در سراسر جهان اسلامی و تا به امروز، همین که وقت نماز فرا می رسد، مؤمنان دست از کار

می کشند، رو به قبله می کنند و در همان جا نماز می گزارند. به همین جهت شاید بتوان گفت که واژه

مسجد را، که معمولا ً به زبان انگلیسی MOSQUE ترجمه می شود، الزاما ً نمی توان به هر نوع بنایی

اطلاق کرد."

معماری اسلامی:شکل، کارکرد، معنی- نوشته ی روبرت هیلن براند؛ ترجمه ی شادروان باقر آیت الله زاده ی شیرازی

آبستن

همانجایی که لایه ها، یک به یک کنار می روند و زمان، انبوهی می یابد...

 

چشمه ی ما

دوستت دارم!

آنقدر که می توانم فراموش کنم و به یاد بیاورم

بسیاری را فراموش کنم و بسیاری را به یاد آورم

دستانم از هر چیزی خالی ست

حتی از قطراتی که بر دستانم باریده بودند

شادم از این که، اینجا، کنار تو، کنار چشمه ی ابدی تو هستم

پس باکی از فرو چکیدن قطره های باران نیست.

 

پرده در

حتی نلرزید،

خیره ماند و نگریست

 آری این اوست، عریان

... و چه کسی می داند که این بهای چیست؟

سیاه و سفید

زمزمه کرد: " می دانم."

اما اندیشید: " چی رو؟ چی می گم؟"

و لرزید

این بار لرزید

حتما ً فهمیده بود که این زمین استوار نیست

و این آسمان در نهایت به خلاء می رسد. 

 

دیدنی ها کم نیست

چشم من دیوونه ی اون ندیده هاست...چون اونایی که دیده خُلش کردن!

 

آخرش

-:" حالا این ته غار که می گن چقدر تهه؟

اون قدر ته هست که دنیا تموم شه اونجا؟"

 

?؟

مالیات

تصمیم گرفته بود همه ی شیرای آب رو ببنده

قبض آب زیاد میاد

به ما چه که رودخونه نزدیک خونه مون نیست

اصلا ً به اونا چه که ما رقص آب رو روی سنگای صیقلی ندیدیم

اونا پول قبض رو می خوان، همین

حالا اگه آب از ته چاه سیاه هم اومده چه فرقی داره؟

الان این آب شیره...

 

فایده

سبز مثل خورجین پشت اون پیرمرد، من هم اینجا هستم... استفاده ام رو نمی دونم... شاید اون پیرمردی که می خواسته من رو پشتش بگیره الان یک جایی خوابیده!

 

چهارراه

با یک زندگی، آدم تصادف می کنه... بعد می بینه همش تصادفه

افسری هم معلوم نیست بیاد یا نه

اصلا ً چه اهمیتی داره

بیمه دارن دیگه

فقط اون چه که هست

رنگ ماشین ها (زندگی ها)  به هم گرفته
 

.، سرخط یا نه

 ادامه ها خدانگهدار

 همين جا نقطه آخر خطه

همين جا جاييه که جمله ي من کامل مي شه

همين جا ، تا همين جا رو نمره مي دن

اما همين جا هم خيلي زياده

همين جا بودن هم خيلي سخته

و خيلي سخته آدم نقطه بذاره... حالا مي خواد بره سر خط يا نه؛ اون يک مساله ي ديگه ست

---

پ.ن: گاهی ادامه ها آدم رو مثل یک کلاف نخ واشده می کنن

که البته معلوم نیست می شه با اونا ژاکت بافت یا نه

پس گاهی لازم می شه ادامه ها رو بی خیال شد

و همین جایی که هستن (و خیلی هم هستن) رو جمع کرد.

 

باور911

قبول؟

 

"آدم با بعضی چیزا به آسمون وصل می شه

و می تونه خودش رو از اونجا ببینه

و خوب! چون از بالا می بینه

از چیزای پایین دوره

و خوب! این جوری از پایینی ها ( و پستی ها شاید) دور می شه

محبت و عشق هم از این جنس اند"

... باقیش رو فقط به خودت گفتم...