پرنده

پرنده خسته است

پرنده آشیان خود را نمی یابد

پرنده گم شده دارد

پرنده گم شده است

 

تو هم با ما نبودی...

 

آغوش،

پیچش خاطره ی اندام ها در تصویر مکرر یک دیدار.

طرحی نو..

 

طرحی وامانده در ادراک تجربه ای ناآشنا،

و شاید همان تجربه ی آشنایی که باید دوباره میلادش را در آغوش کشید

نه آن که به بی باری به یادآوری نامش خاطره را جلا داد. 

 

زندگی

 

روی گرداند، و به درون نظر افکند

همان بی تکرار، زندگی

... و ستاره همچنان نقطه ای از شب بود.

 

رستاخیز

 

به راستی چه زمان قطعات پراکنده این چهره ی مخدوش به هم خواهند پیوست؟

این زندگی صدپاره در زمان و مکان و کسان...

کدامین وحدت بخش٬ کدامین کهربای اهورایی...

زندگی٬ بی نهایت تصویر٬ بی نهایت چهره...

 

خواب عاشقان

 

آخرین خوابی که دیدیم

با هم

در شب ملتهبی با انجیر

زیر وزن سحرانگیز ماه

آخرین خوابی که دیدیم

آنجا

با چشمان باز

آخرین خوابی که دیدیم...

 

سکوت

 

حرفی بزن، چیزی بگو... این سکوت آشنای دیرین است

این سکوت، خاموشی تردید است

میان درک من از این لحظه

تا گشودن چشم در دنیایی آنسوتر

دستانت را به من بده و عبور ناخواسته ی لحظه را لمس کن.

 

 

چشمانت

چشمانت کنج خلوت شاعرانه ی منند

آنجا که امیدی سر بر می آورد

آنجا که من تمام می شوم و خیالی آغاز می شود

خیالی فراتر، دورتر از اینجا

شاید در آن صبح ابدی که بیدار شویم از این خواب

هیچ

 

چیزی نباید گفت. بنگر!

هیچ می گویم.

هیچ می گویم. هیچ. 

 

کجا؟

 

تنهایی نزدیک ترین فاصله تا من است...

 

 

...

 

دل هوشمند بايد كه به دلبري سپاري        كه چو قبله ايت باشد به از آن كه خود پرستي

                                                          "سعدی"

 

 

آینه

 

هيچ آينه اي آنقدر بزرگ نيست كه بتواند خود را بازتاب كند.

 

 

شمع هاي خاموش

شمع هاي خاموش ميهمان بيهودگي روزهاي تاريك

شمع هاي روشن قرباني فريب روزهاي تاريك

...

بيا و روزمان روشن نما!

 

صراحت

صداهاي صراحت

صداي سنگي كه به دره ي عميق مي غلطد

صداي برگ هاي درخت  در عبور باد

صداي امواج رود

صداي خزيدن آرام دانه هاي شن

صداي فرو بردن آب دهان

صداي برخورد تن هاي مضطرب و تشنه

صداي گريه ي كودك

صداي ...

 

اما آي آدمها، به صراحت صداي كدامين تان ايمان مي توان آورد؟

اسکیس

                                      

                                                                        Sydney Pollack on Sketches of Frank Gehry  

یک سال

 

 

 

 365 

 

 

 

 

 

بازی

تأثير گذار ترين ها

 

نمي دونم چرا نمي تونم بازي كنم. اونم يك بازي كه نصفش نبش گذشته هاست و باقي اش هم اعتراف. حال مقاومت در برابر دروغ و ريا و پرهيز از اشتباه و حفظ تعادل بماند.

....

....

....

 

صبر كردم تا اين بازي رو خوب شروع كنم؛ اما گويا اين روزها، روز من نيست.

 شايد وقتي ديگر...مادربزرگ

 

عاشق

 

پوست زمين را شكافت و نور ِ مدفون را به جشن خورشيد ميهمان كرد.

 

پس سر به آسمان فرا برد و "وجودش همه بانگي شد."

 

 

برکه

 

مي روم به كنار بركه اي ناشناس و خاطراتم را با تمام سنگريزه هاي درون جيب هايم به درون آن پرتاب    مي كنم.

هنوز اين بركه ناشناس است اگر چه تمام گذشته ي مرا در دل خود جاي داده است.

پس همچنان مي توانم بر كناره اش، انبوه متراكم ني هاي بلند را در محو ِ مه آلود صبح گاهي به تماشا بنشينم.

 

 

touch

 

عشق

 

 

عشق، شوري در نهاد ما نهاد

جان ما در بوته‌ي سودا نهاد

 

گفت‌وگويي در زبان ما فكند

جست‌وجويي در درون ما نهاد

 

 

7×4

 

 

چيست اين افسانه ي هستي، خدايا چيست؟

 

كس نمي داند كدامين روز مي آيد

كس نمي داند كدامين روز مي ميرد

 

 

نی

 

ساز مي زند چوپان:

                        " آي گله ي ناساز

                          سر به زير ناداني

                          غريبه ي پرواز..."

 

هيچ فريادي از گلوي آزادي برنخاست.

 

 

بگشای در...

 

 در گشوده می شود

هیچ  مبادله ای در میان نیست

تنها خاکستری ها به هم می آمیزند

...

 

 

 

 

امتحان

 

 

1 به 2

 

شبح:

 

تو منی که رنگی و جسمی پذیرفته ای و ادعای بودن داری. به جای در هم پیچیدن و لغزیدن، صلب و سنگ شده ای؛ به گمانت که سخت شدن یعنی بودن و توان عکس العمل را از هماهنگی خوش تر داری. ببین که چگونه همچون دود طرح هر حرکت را به نمایش می آیم؛ حال تو چه؟ به گمانت هستی و بر این بودن واکنش واجب است. با باد همسفر نمی شوی که هستی و می ایستی؛ با خاک، گردوار نمی رقصی که هستی و نشستی؛ با آتش هم آغوش نمی شوی که هستی و دست بر آن می داری؛ با آب موج وار نمی آویزی که هستی و بر آن خواهی نشست. شبح اگر نیستی، شبح درونت را رها ساز که چه بسیار ترا رها خواهد کرد. همچون شبح خواهی توانست بر هیچ ِ جهان نشست و با عشق هوا درآویخت. شبح را رها کن.

 

هست:

 

چه غلیانی به راه انداخته ای، ای شبح؟ تو همانی که اگر بر بادی سوار نگردی، با خاکی نرقصی، در آغوش آتشی نخیزی و با موج آبی نیاویزی، نیستی. تو سرابی که در انتها و نبود واقعیت، هست می شوی. تو توهم  گم گشته های آسمان منی. همانجا که روحم در تراکم ذرات جسم رقیق گشت و تلاش آغاز نمود به رهایی، به پس زدن جسم، به فروکوفتن شبح سرکش تا روشن گشتن و بودن. ای شبح سراب که چون در می رسم به نزدیکت، نیست می گردی و تنها در فاصله حیات داری؛ زینهار!