آری

 

اولين نگاه

 تسليم بود به همان نديدنت

 اما امروز اشک٬ تسليم دوريت نمي شود.

آدما

 

به او گفتم:

" آدم های کمی می تونن آدم رو به لحظه ای برسونن که شاید به تنهایی به اون لحظه نتونه بره."

مرگ

 

چشم بر دیوار دوخته بود.

دیواری به قاطعیت نرفتن،

به ضخامت فاصله

و به سختی ماندن.

 

چشم بر دیوار دوخته بود.

آنسوی دیوار

اما...

چشم بر هم نهاد

 

و در آنسوی دیوار چشم گشود

...

مدهوش ِ منظره

هرگز به خاطر نیاورد

کسی در آن سوی دیوار در انتظار ِعبور برجای مانده است.

 

دورتر

 

 

غریبه با امروز.

کهن سالی مسافر دیروزهای  خالی و آرام

کلَه دار خاطره و تاریخ

...

ژرف بنگر.

دیگر از این دست بودن را به خاطر نخواهی داشت

دیگر فروغ سحرانگیز آرامش را این چنین سرشار در چشمی نخواهی یافت

دیگر لمس دستانی تنهاتر از او را دست نخواهی یافت؛

و نجوایی که مکرر می شود در گردش آموخته ی دانه های تسبیح

                                                                                    و می گوید " او".

فریاد

دستور

 

گفت:" اطاعت از دستور، بدون فکر کردن، آسان تر است."

گفتم:" آخر دستور این است که "بیاندیش".  

خاطره

 

خاطره هایی نقش بسته بر ذرات وجود

خاطره هایی مسافر تاریخ

خاطره هایی یادگاری اجداد

خاطره هایی عصاره انسان

خاطره هایی که نزیسته ای شان، اما با تو زندگی می کنند.

...

خاطره های ژنتیکی!

 

 

 

سودا

چه ناگهان سودایت به قمار بدل می گردد.

و دستمایه ی آن، عمر ِ بر باد به پای سودا.

 

عشق آن حدیث نیست که از دل برون رود

گاه آدم ها یکدیگر را در انتهای کوچه ای باریک

در خلوت میهمانی تاک پیر و موزائیک های شکسته ی نمناک

در فاصله ی میان دو فرصت، دو در چوبی خسته

در تداوم پنجره ای مشبک و پرده ای رقصان

در طعم شاعرانه ی یک غروب مختصر

در شمارش مکرر آجرهای صف بسته در قامت دیوار

در ترانه ی ناودان پرباران

و در تولد یک خاطره ی دور، ملاقات می کنند.

 

آدم ها یکدیگر را ملاقات می کنند و

زمان،

به یک نفس،

نقش این ملاقات را بر خود می تند.

 

ندای یک دوست

 

 

 

اي واژه خجسته آزادي با اين همه خطا٬ با اين همه شكست كه ماراست

 آيا به عمر من٬ تو تولد خواهي يافت؟

...

 

 

 

 

      تا چند اسیر عقل هرروزه شویم؟

نوروز