مترسك

 

هر مترسك در گندم زار نشانه ايست؛

نشانه ي جنگ  كشاورز و زاغان

جنگي به اعتبار ترس، ناداني و غريزه. 

 

 

ما

 

"ما"

کدامین ما؟

چه چیز ما را، ما کرده است؟

یادمان باشد.

گاه آنچه از ما شدن حاصل نموده ایم

بندی بافته از قدرت جمع مان بوده که بر دست و پای یکدیگر، یکایک مان، نهاده ایم؛

وزنه ای حاصل از ماندن مان که بر پای پرواز آویخته ایم؛

جبری زاییده ی پایان یافتن گفتگو و پویایی ما، که  بر سر آزادی و اندیشه سایه افکنده است؛

قبایی یادگاری از انجماد و تحجر که بر پیکر بودن مان تنگی می کند.

...

آیا قرارمان این بود؟

یا ازما شدن مان سودایی دیگر می پروراندیم

به یاد آر.

 

  

 

سکونت

به دور از جریان جاه طلبانه نادانان

در سکوت انحنای تفکر و اندیشه

در آرام ِ نزول تجربه و کشف

...

سکنی باید گزید.

 

 

 

فرو

گواهی بر گناه نابخشودنی...

عصیانی بر اینچنین بودنی...

آهنگ نفس های بی رمق و هرز.

 

روشن سرد

آه...

غریبی که نگاهش آشناست.

خاطره ای از خود!

در شبی که آیینه ای بر دیوار نیست.